<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>Comentarios para Cátedra Jean Monnet</title>
	<atom:link href="https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/comments/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es</link>
	<description>Understanding the UE in the 21st century</description>
	<lastBuildDate>Mon, 06 Feb 2017 13:30:00 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=4.2.39</generator>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por carme cornes</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-52</link>
		<dc:creator><![CDATA[carme cornes]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 06 Feb 2017 13:30:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-52</guid>
		<description><![CDATA[OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA. MANIFESTO POR UNHA NOVA EUROPA

Guy de Werhosfstadt publica este Manifesto no ano 2005. Neste momento a UE pasaba por un momento de indecisión sobre o modelo a seguir para levar adiante un proxecto pilítico global. Os avances conseguidos anteriormente quedaran en suspenso cando o Tratado  Constitucional foi rexeitado en referendum en Francia e os Paises Baixos e os demais paises pospuxeron sine díe a súa ratificación.
O entusiasmo polo proxecto común europeo empezou a decaer, hai medo pola deslocalización de empresas e tamén ao crime organizado que nunha Europa ampliada podería ser incontrolable.

Para avanzar na unión Guy propón , no seu Manifesto , un paso adiante cara á consecución duns Estados Unidos de Europa.
No manifesto incide na importancia de mellorar a financiación da UE cambiando o sistema impositivo . Os impostos directos deberían ser mais baixos para que as empresas europeas sexan máis competitivas e crearíase unha ecotaxa.
A política exterior debe de ser unificada e actuar a nivel mundial cunha soa voz. Esta política única traería consigo a un Exercito Europeo que crearía un equilibrio dentro da OTAN e permitiría loitar máis efectivamente contra o terrorismo.
No que atinxe á seguridade interior, á xustiza e á inmigración,  instaurarase un sistema de intercambio de datos entre os distintos corpos de seguridade e os maxistrados de  todolos paises membros.
A UE debería aumentar a inversión en Investigación  e Tecnoloxía dando especial importancia ao desenvolvemento das TICs.
A respecto  das institucións Guy de Werhosfstadt  , a semellanza da Constitución Amaricana, propón para Europa un goberno con poder executivo que estaría encabezado por un presidente elexido de forma directa e democrática por tódolos cidadáns europeos.
O poder lexislativoestaría nas mans do Parlamento que terá unha estructura bicameral  : Dunha banda o Parlamento Europeo cun número de representantes  proporcional á poboación dos estados membros; doutra o Consello integrad polos representantes deses estados.

As propostas que inclúe este Manifesto sen dúbida deberían  ser adoptadas para conquerir  unha Unión Europea que traerŕa avances e melloras para tódolos habitantes deste vello Continente pero corren malos temos : A crise aberta polo problema dos refuxiados que trouxo o avance da extrema dereita nalgúns paises da Unión, o baixo nivel dos  actuais dirixentes políticos, o Brexit e finalmente a elección de Trump como presidente de USA fai que a UE estea pasando por momentos de crise e indecisión .
Como pasa sempre nas crises tamen é posible que este sexa un punto de inflexión e se poida nun futuro, seguramente bastante lonxano, chegar a onde Guy pensaba que era o ideal europeo porque o que está claro é que hai avances nos que xaé imposible dar marcha atrás]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA. MANIFESTO POR UNHA NOVA EUROPA</p>
<p>Guy de Werhosfstadt publica este Manifesto no ano 2005. Neste momento a UE pasaba por un momento de indecisión sobre o modelo a seguir para levar adiante un proxecto pilítico global. Os avances conseguidos anteriormente quedaran en suspenso cando o Tratado  Constitucional foi rexeitado en referendum en Francia e os Paises Baixos e os demais paises pospuxeron sine díe a súa ratificación.<br />
O entusiasmo polo proxecto común europeo empezou a decaer, hai medo pola deslocalización de empresas e tamén ao crime organizado que nunha Europa ampliada podería ser incontrolable.</p>
<p>Para avanzar na unión Guy propón , no seu Manifesto , un paso adiante cara á consecución duns Estados Unidos de Europa.<br />
No manifesto incide na importancia de mellorar a financiación da UE cambiando o sistema impositivo . Os impostos directos deberían ser mais baixos para que as empresas europeas sexan máis competitivas e crearíase unha ecotaxa.<br />
A política exterior debe de ser unificada e actuar a nivel mundial cunha soa voz. Esta política única traería consigo a un Exercito Europeo que crearía un equilibrio dentro da OTAN e permitiría loitar máis efectivamente contra o terrorismo.<br />
No que atinxe á seguridade interior, á xustiza e á inmigración,  instaurarase un sistema de intercambio de datos entre os distintos corpos de seguridade e os maxistrados de  todolos paises membros.<br />
A UE debería aumentar a inversión en Investigación  e Tecnoloxía dando especial importancia ao desenvolvemento das TICs.<br />
A respecto  das institucións Guy de Werhosfstadt  , a semellanza da Constitución Amaricana, propón para Europa un goberno con poder executivo que estaría encabezado por un presidente elexido de forma directa e democrática por tódolos cidadáns europeos.<br />
O poder lexislativoestaría nas mans do Parlamento que terá unha estructura bicameral  : Dunha banda o Parlamento Europeo cun número de representantes  proporcional á poboación dos estados membros; doutra o Consello integrad polos representantes deses estados.</p>
<p>As propostas que inclúe este Manifesto sen dúbida deberían  ser adoptadas para conquerir  unha Unión Europea que traerŕa avances e melloras para tódolos habitantes deste vello Continente pero corren malos temos : A crise aberta polo problema dos refuxiados que trouxo o avance da extrema dereita nalgúns paises da Unión, o baixo nivel dos  actuais dirixentes políticos, o Brexit e finalmente a elección de Trump como presidente de USA fai que a UE estea pasando por momentos de crise e indecisión .<br />
Como pasa sempre nas crises tamen é posible que este sexa un punto de inflexión e se poida nun futuro, seguramente bastante lonxano, chegar a onde Guy pensaba que era o ideal europeo porque o que está claro é que hai avances nos que xaé imposible dar marcha atrás</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por carme cornes</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-51</link>
		<dc:creator><![CDATA[carme cornes]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 06 Feb 2017 12:03:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-51</guid>
		<description><![CDATA[JOSE FERNÁNDEZ LÓPEZ

OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA.MANIFESTO POR UNHA NOVA EUROPA

Dende un primeiro momento, xa na intrución deste Manifesto por unha nova Europa por parte do profesor Celso Cancela, queda ben sentado que a Unión Europea acadou algúns dos seus obxectivos iniciais. Só ao contemplar os últimos sesenta anos de paz e democracia en Europa, e comprobar como se acadou un certo benestar social (nuns países máis ca noutros), xa parece que mereceu a pena, e que o futuro sería máis Europa e máis Unión.
 Non obstante, o propio autor de &quot;Os Estados Unidos de Europa.Manifesto por unha nova Europa&quot;, Guy Verhofstadt, recoñece a urxencia (e tamén a dificultade) de sair dun momento de &quot;impasse actual&quot;, visto dende o ano 2005, e propón pensar nunha nova Europa que ilusione aos cidadáns, e que volva a parecer sinónimo dun futuro mellor. Porque as xeneracións máis novas xa maduraron con &quot;todo feito&quot;, en paz e democracia, co mercado libre e a moeda única, en prosperidade, pero ven que a Europa non ofrece repostas ás novas necesidades de vida.
  E esta futura Europa, afirma o autor, estaría realizada nuns Estados Unidos de Europa que fagan fronte aos novos desafíos e expectativas dos cidadáns europeos. Pero se ao longo do Manifesto se van pondo de relevo as circunstancias actuais (2005) que fan que o autor amose un certo optimismo ante a posibilidade de creación dos E.U.E., hoxe (2017) non lle queda outra que ser desesperadamente optimista, ao contemplar a realidade actual: saída do Reino Unido da UE, incremento das posibilidades de poder das ultraderitas nacionalistas (ou casi nazionalistas) e, sobre todo, a inutilidade estructural amosada pola Unión Europea para dar resposta a moitos problemas, sendo o máis vergonzante o que enche de cadáveres o Mediterráne ano tras ano...e xa van moitos anos.
 E como o obxectivo deste Manifesto é marcar as liñas dun proxecto europeo que poida ilusionar, no que poder crer, na actualidade máis actual ábrese unha oprtunidade nos aspectos político e social. Nunca mellor que agora nos diferenciaremos,  con moita ventaxe para os europeos, do novo proceso político dos outros Estados Unidos, os norteamericanos da era Trump que se aveciña.

UNHA NOVA EUROPA.- O Sr. Verhofstadt analiza moitos dos atrancos históricos cos que se foi atopando a Unión Europea, ao longo do seu proceso de formación, para seguir avanzando, e conclúe que os cidadáns europeos están a favor (na súa maioría) de continuar a obra de acadar unha Europa forte, diferente, que funcione de maneira eficaz para dar respostas ás inquedanzas que xurdiron nos últimos tempos, sobreb todo as relativas a desenvolver unha política exterior e de seguridade eficientes, e unha estratexia económica e social que conflúan no benestar dos cidadáns. 
Unha das primeiras propostas do autor sería que as institucións que desenvolvan as políticas da Unión Europea sexan eficientes, con tarefas e poders craramente definidos.
 E que cada un dos tres poderes clásicos que definen o sistema democrático teñan os cometidos e responsabilidades propios de cada un deles. A saber: - un goberno que posúa o poder executivo, cun presidente elexido polos cidadáns europeos; - un parlamento que exerza o poder lexislativo, que sería bicameral, por unha banda unha cámara composta por un número de representantes elexidos polos cidadáns de cada estado, e outra cámara integrada por representantes dos gobernos dos estados membros; - e un poder xudicial independente, que garanta o respecto ás leis da Unión, e resolva conflictos entre órganos da UE ou entre os estados membros da mesma.

EUROPA FEDERAL.- E como modelo de organización dos Estados da Unión Europea, o autor parece que propón unha Europa Federal, que busque actuar en defensa do interés xeral do conxunto da Unión, a semellanza dos E.U. de América.
 Algúns datos apuntan xa nesta dirección, porque se conta cunha Europa &quot;medio construída&quot; a modo de estado federal: o mercado único, sen fronteiras internas, un banco central, o acordo de Schengen parece que é unha realidade...ata hai bandeira, himno e outros símbolos externos. Só faltaría unha Constitución máis seria e aceptada polos gobernos e refrendada polos cidadáns.

E esta é a proposta final deste Manifesto, que aos europeos se nos presente un proxecto creíble, que resolva os problemas e dé satisfación ás expectativas dos cidadáns. E que supere a proba dun referendum.]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>JOSE FERNÁNDEZ LÓPEZ</p>
<p>OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA.MANIFESTO POR UNHA NOVA EUROPA</p>
<p>Dende un primeiro momento, xa na intrución deste Manifesto por unha nova Europa por parte do profesor Celso Cancela, queda ben sentado que a Unión Europea acadou algúns dos seus obxectivos iniciais. Só ao contemplar os últimos sesenta anos de paz e democracia en Europa, e comprobar como se acadou un certo benestar social (nuns países máis ca noutros), xa parece que mereceu a pena, e que o futuro sería máis Europa e máis Unión.<br />
 Non obstante, o propio autor de «Os Estados Unidos de Europa.Manifesto por unha nova Europa», Guy Verhofstadt, recoñece a urxencia (e tamén a dificultade) de sair dun momento de «impasse actual», visto dende o ano 2005, e propón pensar nunha nova Europa que ilusione aos cidadáns, e que volva a parecer sinónimo dun futuro mellor. Porque as xeneracións máis novas xa maduraron con «todo feito», en paz e democracia, co mercado libre e a moeda única, en prosperidade, pero ven que a Europa non ofrece repostas ás novas necesidades de vida.<br />
  E esta futura Europa, afirma o autor, estaría realizada nuns Estados Unidos de Europa que fagan fronte aos novos desafíos e expectativas dos cidadáns europeos. Pero se ao longo do Manifesto se van pondo de relevo as circunstancias actuais (2005) que fan que o autor amose un certo optimismo ante a posibilidade de creación dos E.U.E., hoxe (2017) non lle queda outra que ser desesperadamente optimista, ao contemplar a realidade actual: saída do Reino Unido da UE, incremento das posibilidades de poder das ultraderitas nacionalistas (ou casi nazionalistas) e, sobre todo, a inutilidade estructural amosada pola Unión Europea para dar resposta a moitos problemas, sendo o máis vergonzante o que enche de cadáveres o Mediterráne ano tras ano&#8230;e xa van moitos anos.<br />
 E como o obxectivo deste Manifesto é marcar as liñas dun proxecto europeo que poida ilusionar, no que poder crer, na actualidade máis actual ábrese unha oprtunidade nos aspectos político e social. Nunca mellor que agora nos diferenciaremos,  con moita ventaxe para os europeos, do novo proceso político dos outros Estados Unidos, os norteamericanos da era Trump que se aveciña.</p>
<p>UNHA NOVA EUROPA.- O Sr. Verhofstadt analiza moitos dos atrancos históricos cos que se foi atopando a Unión Europea, ao longo do seu proceso de formación, para seguir avanzando, e conclúe que os cidadáns europeos están a favor (na súa maioría) de continuar a obra de acadar unha Europa forte, diferente, que funcione de maneira eficaz para dar respostas ás inquedanzas que xurdiron nos últimos tempos, sobreb todo as relativas a desenvolver unha política exterior e de seguridade eficientes, e unha estratexia económica e social que conflúan no benestar dos cidadáns.<br />
Unha das primeiras propostas do autor sería que as institucións que desenvolvan as políticas da Unión Europea sexan eficientes, con tarefas e poders craramente definidos.<br />
 E que cada un dos tres poderes clásicos que definen o sistema democrático teñan os cometidos e responsabilidades propios de cada un deles. A saber: &#8211; un goberno que posúa o poder executivo, cun presidente elexido polos cidadáns europeos; &#8211; un parlamento que exerza o poder lexislativo, que sería bicameral, por unha banda unha cámara composta por un número de representantes elexidos polos cidadáns de cada estado, e outra cámara integrada por representantes dos gobernos dos estados membros; &#8211; e un poder xudicial independente, que garanta o respecto ás leis da Unión, e resolva conflictos entre órganos da UE ou entre os estados membros da mesma.</p>
<p>EUROPA FEDERAL.- E como modelo de organización dos Estados da Unión Europea, o autor parece que propón unha Europa Federal, que busque actuar en defensa do interés xeral do conxunto da Unión, a semellanza dos E.U. de América.<br />
 Algúns datos apuntan xa nesta dirección, porque se conta cunha Europa «medio construída» a modo de estado federal: o mercado único, sen fronteiras internas, un banco central, o acordo de Schengen parece que é unha realidade&#8230;ata hai bandeira, himno e outros símbolos externos. Só faltaría unha Constitución máis seria e aceptada polos gobernos e refrendada polos cidadáns.</p>
<p>E esta é a proposta final deste Manifesto, que aos europeos se nos presente un proxecto creíble, que resolva os problemas e dé satisfación ás expectativas dos cidadáns. E que supere a proba dun referendum.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por Aurelio T. Justo Cerviño</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-50</link>
		<dc:creator><![CDATA[Aurelio T. Justo Cerviño]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Feb 2017 19:37:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-50</guid>
		<description><![CDATA[OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA. MANIFESTO POR UNHA NOVA EUROPA – Guy Verhofstadt
   O  propósito  deste  Manifesto, tal e como indica  o seu  autor no último capítulo,  foi “marcar as liñas de forza dun proxecto europeo capaz de atraer ás xeracións máis xoves”. Transcurridos dez anos, a situación de deterioro da UE, o descontento dos cidadáns e a falta de credibilidade   e confianza  parece persistir. 
   Na introdución do profesor Celso Cancela Outeda  ofrécesenos un resumo moi clarificador: oportunidade do libro, alternativa construtiva, vixencia, concreción das formulacións, plan de acción e, concluíndo, “un convite a reflexionar sobre o futuro de e evolución da Unión Europea: Tratado de Roma (1957), caída do Muro de Berlín e implosión da Unión Soviética, desprazamento do centro de gravidade económica, emerxencia de catro grandes potencias (China, India e Xapón, xuntos cos Estados Unidos de América), para chegar a unha UE políticamente dividida e económicamente debilitada (2.006) que debe afrontar retos como a globalización, envellecemento da poboación, investigación, redes de información transeuropeas…, para conquerir un espazo europeo de xustiza e seguridade único, forzas armadas e política exterior comúns.
   Os seguintes capítulos abordan a crise da UE (2.005), un Proxecto de Constitución diluído, o malestar manifestado polos cidadáns  (referenda de Francia e os Países Baixos), que levan a unha situación de disxuntiva: simplemente un espazo de libre comercio ou unha Europa política e estreitamente  unida. Despois de enumerar  as razóns do rexeite dos cidadáns ao Proxecto de Constitucíon Europea, conclúe o autor que, non obstante, estes queren unha “Europa forte”. Por iso se fai necesaria unha transformación que rache coa imaxe de ineficiencia e coa reputación burócrata e tecnocrática na que priman as instancias nacionais sobre o interese común. A experiencia do proceso levado a cabo polos Estados Unidos de América pode servir como pista para unha  nova Europa para a que o autor propón cinco tarefas a levar a cabo: gobernanza e estratexia social e económica europeas, unha nova vaga tecnolóxica, un espazo europeo de xustiza e seguridade, unha diplomacia e unha defensa común europeas. Esta nova Europa require un novo marco de financiamento no que debe prevalecer o principio de solidariedade. Guy Verhofstadt, abogando por unas novas institucións para unha nova Europa (con tarefas claramente definidas,  con poderes reais e responsabilidades, elixidos democráticamente por tódolos cidadáns europeos), Parlamento europeo bicameral a cargo do poder lexislativo, un Consello Europeo integrado por representantes dos gobernos dos Estados membros; en definitiva, unha fórmula que sexa quen de atopar un equilibrio entre o interese xeral europeo e os intereses de cada un dos Estados membros. Concluíndo, uns “Estados Unidos de Europa” nunha organización de estados europeos.
   Outros analistas conclúen que a UE está a traizoar o seu sentido político inicial, sometida ás dinámicas do mercado global, Fondo Monetario Internacional e desigualdade entre os seus membros; que necesita unha revisión profunda das súas institucións, retomar a democracia participativa e real e evitar que os poderes económicos e oligárquicos sexan os que marquen o rumbo a seguir en beneficio propio e en detrimento dos cidadáns europeos.]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA. MANIFESTO POR UNHA NOVA EUROPA – Guy Verhofstadt<br />
   O  propósito  deste  Manifesto, tal e como indica  o seu  autor no último capítulo,  foi “marcar as liñas de forza dun proxecto europeo capaz de atraer ás xeracións máis xoves”. Transcurridos dez anos, a situación de deterioro da UE, o descontento dos cidadáns e a falta de credibilidade   e confianza  parece persistir.<br />
   Na introdución do profesor Celso Cancela Outeda  ofrécesenos un resumo moi clarificador: oportunidade do libro, alternativa construtiva, vixencia, concreción das formulacións, plan de acción e, concluíndo, “un convite a reflexionar sobre o futuro de e evolución da Unión Europea: Tratado de Roma (1957), caída do Muro de Berlín e implosión da Unión Soviética, desprazamento do centro de gravidade económica, emerxencia de catro grandes potencias (China, India e Xapón, xuntos cos Estados Unidos de América), para chegar a unha UE políticamente dividida e económicamente debilitada (2.006) que debe afrontar retos como a globalización, envellecemento da poboación, investigación, redes de información transeuropeas…, para conquerir un espazo europeo de xustiza e seguridade único, forzas armadas e política exterior comúns.<br />
   Os seguintes capítulos abordan a crise da UE (2.005), un Proxecto de Constitución diluído, o malestar manifestado polos cidadáns  (referenda de Francia e os Países Baixos), que levan a unha situación de disxuntiva: simplemente un espazo de libre comercio ou unha Europa política e estreitamente  unida. Despois de enumerar  as razóns do rexeite dos cidadáns ao Proxecto de Constitucíon Europea, conclúe o autor que, non obstante, estes queren unha “Europa forte”. Por iso se fai necesaria unha transformación que rache coa imaxe de ineficiencia e coa reputación burócrata e tecnocrática na que priman as instancias nacionais sobre o interese común. A experiencia do proceso levado a cabo polos Estados Unidos de América pode servir como pista para unha  nova Europa para a que o autor propón cinco tarefas a levar a cabo: gobernanza e estratexia social e económica europeas, unha nova vaga tecnolóxica, un espazo europeo de xustiza e seguridade, unha diplomacia e unha defensa común europeas. Esta nova Europa require un novo marco de financiamento no que debe prevalecer o principio de solidariedade. Guy Verhofstadt, abogando por unas novas institucións para unha nova Europa (con tarefas claramente definidas,  con poderes reais e responsabilidades, elixidos democráticamente por tódolos cidadáns europeos), Parlamento europeo bicameral a cargo do poder lexislativo, un Consello Europeo integrado por representantes dos gobernos dos Estados membros; en definitiva, unha fórmula que sexa quen de atopar un equilibrio entre o interese xeral europeo e os intereses de cada un dos Estados membros. Concluíndo, uns “Estados Unidos de Europa” nunha organización de estados europeos.<br />
   Outros analistas conclúen que a UE está a traizoar o seu sentido político inicial, sometida ás dinámicas do mercado global, Fondo Monetario Internacional e desigualdade entre os seus membros; que necesita unha revisión profunda das súas institucións, retomar a democracia participativa e real e evitar que os poderes económicos e oligárquicos sexan os que marquen o rumbo a seguir en beneficio propio e en detrimento dos cidadáns europeos.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por pilar bono</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-49</link>
		<dc:creator><![CDATA[pilar bono]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Feb 2017 14:22:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-49</guid>
		<description><![CDATA[BBB]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>BBB</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por pilar bono</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-48</link>
		<dc:creator><![CDATA[pilar bono]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Feb 2017 14:20:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-48</guid>
		<description><![CDATA[Pequeño libro abierto a soluciones planteadas de un modo esperanzador y cambios para nuestro &quot;Viejo Continente&quot;.
Ante las dificultades originadas por la crisis económica, tanto a nuestra nación como al resto de los países europeos, el autor nos hace reflexionar sobre la importancia de la UNIÓN entre todos para empujar con más fuerza en la lucha contra los males que nos aquejan y tanto `preocupan a los ciudadanos.
Estamos viviendo claramente una época de revoluciones económicas. Esto preocupa,  y mucho, a la población que siente cómo la pobreza va en aumento. La sanidad pierde fuerza para la cobertura que ha tenido, se desestabiliza la caja de pensiones, el paro es una contaste amenaza. Preocupa la seguridad ciudadana. 
Por todo esto, la gente necesita, y quiere, soluciones.
Europa necesita rejuvenecer y sentir la fuerza de la ilusión para trabajar juntos en un mismo empeño y conseguir el gran reto de superar lo que el ciudadano de a pie padece en su día a día.
Destaca el autor la importancia de un REFERENDUM EUROPEO para consultar a todos los ciudadanos de los estados miembros `participantes.]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Pequeño libro abierto a soluciones planteadas de un modo esperanzador y cambios para nuestro «Viejo Continente».<br />
Ante las dificultades originadas por la crisis económica, tanto a nuestra nación como al resto de los países europeos, el autor nos hace reflexionar sobre la importancia de la UNIÓN entre todos para empujar con más fuerza en la lucha contra los males que nos aquejan y tanto `preocupan a los ciudadanos.<br />
Estamos viviendo claramente una época de revoluciones económicas. Esto preocupa,  y mucho, a la población que siente cómo la pobreza va en aumento. La sanidad pierde fuerza para la cobertura que ha tenido, se desestabiliza la caja de pensiones, el paro es una contaste amenaza. Preocupa la seguridad ciudadana.<br />
Por todo esto, la gente necesita, y quiere, soluciones.<br />
Europa necesita rejuvenecer y sentir la fuerza de la ilusión para trabajar juntos en un mismo empeño y conseguir el gran reto de superar lo que el ciudadano de a pie padece en su día a día.<br />
Destaca el autor la importancia de un REFERENDUM EUROPEO para consultar a todos los ciudadanos de los estados miembros `participantes.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por Mª Dolores Besada Pérez</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-47</link>
		<dc:creator><![CDATA[Mª Dolores Besada Pérez]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 02 Feb 2017 22:07:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-47</guid>
		<description><![CDATA[Mª Dolores Besada Pérez


Os Estados Unidos de Europa
Manifesto por unha nova Europa


Guy Verhofstadt



Este manifesto, escrito por Guy Verhofstadt, está estruturado en catorce apartados incluído o prólogo.  A introdución do Profesor de Ciencia Política e da Administración Dr. Celso Cancela Outeda é a antesala do mesmo e as tres citas de Victor Hugo, Winston Churchill e Jean Monnet son moi apropiadas.

O autor no prólogo pregunta: qué rol asumirá Europa coa evolución das grandes potencias?. Na actualidade a Unión Europea atópase dividida políticamente e económicamente debilitada. 

Fai un breve resume do Manifesto: A Unión Europea ten que cambiar. Deixar de estar en todo. Retos: a globalización e o envellecemento  da poboación, investigación e desenvolvemento, redes transeuropeas de información, espazo europeo de xustiza e seguridade único, forzas armadas comúns, etc. 

Nos apartados “Europa en crise”, “Sinais contraditorios”, “Por qué tantos cidadáns votaron non?”, “Da Haia a Bruxelas”, “Europa: descoñecida e minusvalorada”, “Unha zona de libre comercio ou unha Europa política?”, “A experiencia dos Estados Unidos de América”  expón os feitos.

A continuación o apartado “Cinco tarefas para a nova Europa” (o máis extenso) formula as seguintes pautas a seguir:
 
1) Unha gobernanza e unha estratexia social e económica europeas.
	O rol do Banco Central Europeo.
	O Pacto de Estabilidade. O éxito do euro.
	A globalización.
	A financiación.
	Gabinete social e conómico.
	Reforma dos sistemas fiscais.

2) Unha nova vaga tecnolóxica europea.
	Competitividad. Investimento científico e tecnolóxico. Medio ambiente. Tecnoloxías da Información e da Comunicación. Investigación e desenvolvemento. 

3) O espazo europeo de xustiza e seguridade.
	A xustiza e a seguridade. Europol.

4) Unha diplomacia europea.
	Política exterior. Servizo diplomático.

5) O exército europeo.

No apartado XI  “Un novo financiamento para unha nova Europa” trata sobre o sistema de financiamento e a solidariedade como principio básico.

Termina cos apartados “Unhas novas institucións para unha nova Europa”, uns ““Estados Unidos de Europa” nunha “Organización de Estados Europeos”” e Un referendum para Europa”

O autor defende uns “Estados Unidos de Europa”. Na U.E. hai dous modelos: o que propugna unha “Europa dos Estados”, que defendía De Gaulle, e o dunha Europa federal que defende o autor, baseándose na experiencia dos Estados Unidos de América. 

Desde 2005 (data do manifesto) ata 2016 incorporáronse máis países: no ano 2004 dez países (Polonia, República Checa, Hungría, Eslovaquia, Estonia, Lituania, Letonia, Chipre, Malta), no 2007 entran Rumanía e Bulgaria e no ano 2013 pasa a formar parte da UE Croacia, sumando na actualidade vinteoito países.

Nestes anos houbo cambios moi importantes en Europa e fóra dela. A U.E. ten que ser líder tanto en política social como económica. Os seus gobernantes dicen que non teñen o apoio dos cidadáns, por qué?. Cal é o proxecto a desenvolver?. Deben transmitir, explicar ben o que fan e o que van facer, para que lle chegue aos maiores e aos máis novos. E os gobernantes de cada país membro han de estar na mesma sintonía.

Son vinteoito os países que integran a U.E., cada un coas súas características e singularidades, intereses, etc., todo elo pode traer/e trae diverxencias.  A U.E. ten que ter unhas directrices/pautas prioritarias a seguir para asegurar e ampliar a construción do que iniciaron os seis países fundadores no ano 1957. Ten que ter perspectiva de futuro. Unha lei aprobada hoxe pode estar obsoleta cando entre en vigor.

Guy Verhofstadt é un político moi activo. No ano 2005, cando escribe este manifesto, era primeiro ministro belga. No ano 2010 participou na creación do Grupo Spinelli no mesmo Parlamento Europeo, e na actualidade é presidente do grupo de Alianza dos Demócratas e Liberais por Europa. 



								Xaneiro 2017]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Mª Dolores Besada Pérez</p>
<p>Os Estados Unidos de Europa<br />
Manifesto por unha nova Europa</p>
<p>Guy Verhofstadt</p>
<p>Este manifesto, escrito por Guy Verhofstadt, está estruturado en catorce apartados incluído o prólogo.  A introdución do Profesor de Ciencia Política e da Administración Dr. Celso Cancela Outeda é a antesala do mesmo e as tres citas de Victor Hugo, Winston Churchill e Jean Monnet son moi apropiadas.</p>
<p>O autor no prólogo pregunta: qué rol asumirá Europa coa evolución das grandes potencias?. Na actualidade a Unión Europea atópase dividida políticamente e económicamente debilitada. </p>
<p>Fai un breve resume do Manifesto: A Unión Europea ten que cambiar. Deixar de estar en todo. Retos: a globalización e o envellecemento  da poboación, investigación e desenvolvemento, redes transeuropeas de información, espazo europeo de xustiza e seguridade único, forzas armadas comúns, etc. </p>
<p>Nos apartados “Europa en crise”, “Sinais contraditorios”, “Por qué tantos cidadáns votaron non?”, “Da Haia a Bruxelas”, “Europa: descoñecida e minusvalorada”, “Unha zona de libre comercio ou unha Europa política?”, “A experiencia dos Estados Unidos de América”  expón os feitos.</p>
<p>A continuación o apartado “Cinco tarefas para a nova Europa” (o máis extenso) formula as seguintes pautas a seguir:</p>
<p>1) Unha gobernanza e unha estratexia social e económica europeas.<br />
	O rol do Banco Central Europeo.<br />
	O Pacto de Estabilidade. O éxito do euro.<br />
	A globalización.<br />
	A financiación.<br />
	Gabinete social e conómico.<br />
	Reforma dos sistemas fiscais.</p>
<p>2) Unha nova vaga tecnolóxica europea.<br />
	Competitividad. Investimento científico e tecnolóxico. Medio ambiente. Tecnoloxías da Información e da Comunicación. Investigación e desenvolvemento. </p>
<p>3) O espazo europeo de xustiza e seguridade.<br />
	A xustiza e a seguridade. Europol.</p>
<p>4) Unha diplomacia europea.<br />
	Política exterior. Servizo diplomático.</p>
<p>5) O exército europeo.</p>
<p>No apartado XI  “Un novo financiamento para unha nova Europa” trata sobre o sistema de financiamento e a solidariedade como principio básico.</p>
<p>Termina cos apartados “Unhas novas institucións para unha nova Europa”, uns ““Estados Unidos de Europa” nunha “Organización de Estados Europeos”” e Un referendum para Europa”</p>
<p>O autor defende uns “Estados Unidos de Europa”. Na U.E. hai dous modelos: o que propugna unha “Europa dos Estados”, que defendía De Gaulle, e o dunha Europa federal que defende o autor, baseándose na experiencia dos Estados Unidos de América. </p>
<p>Desde 2005 (data do manifesto) ata 2016 incorporáronse máis países: no ano 2004 dez países (Polonia, República Checa, Hungría, Eslovaquia, Estonia, Lituania, Letonia, Chipre, Malta), no 2007 entran Rumanía e Bulgaria e no ano 2013 pasa a formar parte da UE Croacia, sumando na actualidade vinteoito países.</p>
<p>Nestes anos houbo cambios moi importantes en Europa e fóra dela. A U.E. ten que ser líder tanto en política social como económica. Os seus gobernantes dicen que non teñen o apoio dos cidadáns, por qué?. Cal é o proxecto a desenvolver?. Deben transmitir, explicar ben o que fan e o que van facer, para que lle chegue aos maiores e aos máis novos. E os gobernantes de cada país membro han de estar na mesma sintonía.</p>
<p>Son vinteoito os países que integran a U.E., cada un coas súas características e singularidades, intereses, etc., todo elo pode traer/e trae diverxencias.  A U.E. ten que ter unhas directrices/pautas prioritarias a seguir para asegurar e ampliar a construción do que iniciaron os seis países fundadores no ano 1957. Ten que ter perspectiva de futuro. Unha lei aprobada hoxe pode estar obsoleta cando entre en vigor.</p>
<p>Guy Verhofstadt é un político moi activo. No ano 2005, cando escribe este manifesto, era primeiro ministro belga. No ano 2010 participou na creación do Grupo Spinelli no mesmo Parlamento Europeo, e na actualidade é presidente do grupo de Alianza dos Demócratas e Liberais por Europa. </p>
<p>								Xaneiro 2017</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por Miguel A. Yebra</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-46</link>
		<dc:creator><![CDATA[Miguel A. Yebra]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 29 Jan 2017 04:58:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-46</guid>
		<description><![CDATA[OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA
Manifiesto por unha nova Europa    
Guy  Verhofstadt


Reseña de Miguel A. Yebra Varela
26 de Enero 2017

INTRODUCCION.- Después de haber leído “El Gentil Monstruo de Bruselas” de Hans Magnus Enzensberg, confieso que necesitaba un contra-punto,  una visión más positiva y optimista sobre el futuro de la Unión Europea. Los que hemos construido nuestra historia vital en escenarios socio-políticos y económicos diferentes tenemos una perspectiva más clara de todos los cambios acaecidos al transitar desde la dictadura hasta la situación actual. Una estimación realista de los “peajes”, costes y esfuerzos necesarios para llegar hasta aquí.

Por eso el “futuro” cobra una tremenda importancia. El diseñar y perfeccionar instrumentos de gobierno y administración que promuevan la colaboración colectiva en aspectos tan deseados y útiles como el desarrollo socio-económico, tecnológico o la propia paz, se presenta como una necesidad indiscutible.

La lectura de “Os Estados Unidos de Europa” nos devuelve un hilo de esperanza. El Primer Ministro Belga, Guy Verhofstadt nos hace partícipes de una fórmula que se antoja factible y realizable y aún cuando -lo mismo que ha sucedido en el pasado- nada es fácil ni gratuito, describe un horizonte, un destino, un “Norte” alcanzable. Verhofstadt no desconoce las dificultades;  es consciente de las objeciones y posibles obstáculos y, a pesar de ello, no cede un ápice en transmitir su propia fe en el proyecto que explica. Efectivamente, todo un manifiesto por una Europa más unida y un futuro mejor.

   
EL LIBRO.- Partiendo del reconocimiento de que Europa está en crisis y de que los menos convencidos son las nuevas generaciones, justo aquellas que debería estar apasionadas y convencidas por la idea de una Europa unida fuerte como protagonista del esquema mundial actual;  el autor hace un repaso de lo que cautiva y, especialmente, de lo que es rechazado por la población, a través de los Euro-barómetros.  Nos muestra como pocos renuncian a una política exterior y de defensa comunes, sin embargo una importante mayoría ofrece escasa acogida, temor e incertidumbre en torno a las iniciativas de elaborar una Constitución Europea.  

Existe un miedo bastante generalizado a la pérdida de la propia identidad, acrecentado, si cabe, cuando el Consejo Europeo inició negociaciones  para la posible adhesión de Turquía. Aún cuando una gran mayoría de europeos están a favor de la integración y de una Europa fuerte, tienen muchas dudas generadas y una gran frustración porque no encuentran en Europa la capacidad de resolver muchos de los problemas y conflictos significativos de toda índole, que surgieron en los últimos años.  Le asignan una relevante ineficacia en ello mientras, por otra parte,  le recriminan excesivo celo, minuciosidad y tiempo en regular otras cuestiones de menor enjundia.

La flexibilidad y excepcionalidad otorgada en  las adhesiones -cuyo mayor exponente puede haber sido las cláusulas “opt-outs y opt-in”- dio inicio a una Europa de varias velocidades que, a pesar de sus buenas intenciones, han hecho un importante daño a la imagen.

G.Verhofstadt nos presenta una Europa minusvalorada y desconocida para la mayoría, resaltando los logros, especialmente, económicos y sociales que le debemos. El “NO” obtenido en algunos países respecto a los intentos de confeccionar su “Constitución” lo achaca más a su cortedad para algunos y su demasiada amplitud, para otros,  y no al hecho de que se rechace su necesidad.

Tomando como experiencia los “Estados Unidos de América”, el autor aboga por una nueva Europa, unos “Estados Unidos de Europa”. Un paso más hacia adelante en una Europa cuya construcción se inició -y sigue- tramo a tramo, paso a paso. Defiende una serie de tareas que considera necesarias para alcanzar este objetivo como impulsar una estrategia socio-económica común, incentivar la investigación tecnológica, un espacio europeo para la justicia, una lucha común frente a la criminalidad y la delincuencia,  la existencia de una diplomacia europea e, incluso, la creación de un ejercito propio. Obviamente, como consecuencia, todo ello requerirá una nueva estructura de financiación así como de nuevas y mejoradas instituciones. Una Europa que resulte útil, práctica, operativa y atractiva para los europeos.

CONCLUSIONES.- Pocos discuten que estamos ante una Europa en crisis, aunque, bien pensado, casi podemos añadir: ¿Quién no lo está en estos tiempos convulsos? . Además de las causas que se citan en el libro, lo cierto es que, salvo una gran parte de quienes por edad les ha tocado vivir tiempos mucho mas revueltos y espartanos -y por ello son mas conscientes de la importancia del tema-, las nuevas generaciones, con carácter general,  “pasan” de  la  cuestión europea, como también “pasan” los que tienen
problemas cotidianos que requieren y centran su atención, y lo que es peor, tampoco hay preocupación por ello -lo mismo que en cualquier otro asunto que no se encuentre directamente en su órbita personal-  en el seno del moderno “analfabetismo”   -que no son los que no saben leer sino aquellos que no sienten inquietud por casi nada salvo por como va situado en la tabla su equipo favorito o con quién sale actualmente la vecina del piso de arriba-. 

He de reconocer que, bien por una información malintencionada de determinada clase política al tomar decisiones, por otras razones o porque tampoco las instituciones europeas actuales se han preocupado demasiado en transmitir una visión ejemplar de sus actuaciones, dando que hablar más por lo que se hizo mal que por lo que se hizo bien,  lo cierto es que Europa dejó de encandilar,  con un claro deterioro general de su imagen. 

 No podemos olvidar que si ya existían reconocidas dificultades cuando el libro se imprimió -año 2006-, la visión actual -diez años después- no ofrece mucho espacio para la esperanza. Los pasos siguen siendo lentos. No hay hechos notorios mas allá de las incorporaciones de Bulgaria, Rumanía, Chipre o Malta y una importante mejora funcional derivada de la entrada en vigor del Tratado de Lisboa el 1 de diciembre de 2009. Por el contrario, la crisis surgida tras la época en que se escribió el libro, hizo resurgir sentimientos “populistas, inquietudes de carácter proteccionista y/o posiciones nacionalistas que poco contribuyen a la visión de una gestión más integrada, solidaria y común del futuro europeo. El “Bréxit” plateado por el Reino Unido no es más que un exponente de la fragilidad actual de esta unión. 

Frente a un mundo globalizado en donde es patente una bi-polarización entre Occidente (EE.UU) y Oriente (China/India/Japón), nadie duda de la importancia de darle una mayor hegemonía y protagonismo a Europa.  

La fórmula de Guy Verhofstadt es una buena opción, pero lo mismo que si queremos instalar un adecuado sistema de calefacción en nuestro hogar, antes tenemos que revisar como está su aislamiento,  antes de poder lograr un objetivo tan ambicioso hay que vencer muchas otras dificultades. No parece fácil poner orden en lo que algunos tachan de auténtica “Torre de Babel”.  Es preciso desmontar actuales rivalidades o confrontaciones por exceso de celo en defensa de intereses nacionales. asumir poderes con fundamento democrático y transparente, orientado al servicio y bien común de los europeos. Ser cuidadosos y actuar con mesura en la administración interna de las instituciones cuidando  la imagen que se irradia.
Es preciso ponerse de acuerdo en todo lo que es fundamental. Europa tiene que llegar a hablar con una sola voz,  ser eficaz y enamorar a los europeos.

]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA<br />
Manifiesto por unha nova Europa<br />
Guy  Verhofstadt</p>
<p>Reseña de Miguel A. Yebra Varela<br />
26 de Enero 2017</p>
<p>INTRODUCCION.- Después de haber leído “El Gentil Monstruo de Bruselas” de Hans Magnus Enzensberg, confieso que necesitaba un contra-punto,  una visión más positiva y optimista sobre el futuro de la Unión Europea. Los que hemos construido nuestra historia vital en escenarios socio-políticos y económicos diferentes tenemos una perspectiva más clara de todos los cambios acaecidos al transitar desde la dictadura hasta la situación actual. Una estimación realista de los “peajes”, costes y esfuerzos necesarios para llegar hasta aquí.</p>
<p>Por eso el “futuro” cobra una tremenda importancia. El diseñar y perfeccionar instrumentos de gobierno y administración que promuevan la colaboración colectiva en aspectos tan deseados y útiles como el desarrollo socio-económico, tecnológico o la propia paz, se presenta como una necesidad indiscutible.</p>
<p>La lectura de “Os Estados Unidos de Europa” nos devuelve un hilo de esperanza. El Primer Ministro Belga, Guy Verhofstadt nos hace partícipes de una fórmula que se antoja factible y realizable y aún cuando -lo mismo que ha sucedido en el pasado- nada es fácil ni gratuito, describe un horizonte, un destino, un “Norte” alcanzable. Verhofstadt no desconoce las dificultades;  es consciente de las objeciones y posibles obstáculos y, a pesar de ello, no cede un ápice en transmitir su propia fe en el proyecto que explica. Efectivamente, todo un manifiesto por una Europa más unida y un futuro mejor.</p>
<p>EL LIBRO.- Partiendo del reconocimiento de que Europa está en crisis y de que los menos convencidos son las nuevas generaciones, justo aquellas que debería estar apasionadas y convencidas por la idea de una Europa unida fuerte como protagonista del esquema mundial actual;  el autor hace un repaso de lo que cautiva y, especialmente, de lo que es rechazado por la población, a través de los Euro-barómetros.  Nos muestra como pocos renuncian a una política exterior y de defensa comunes, sin embargo una importante mayoría ofrece escasa acogida, temor e incertidumbre en torno a las iniciativas de elaborar una Constitución Europea.  </p>
<p>Existe un miedo bastante generalizado a la pérdida de la propia identidad, acrecentado, si cabe, cuando el Consejo Europeo inició negociaciones  para la posible adhesión de Turquía. Aún cuando una gran mayoría de europeos están a favor de la integración y de una Europa fuerte, tienen muchas dudas generadas y una gran frustración porque no encuentran en Europa la capacidad de resolver muchos de los problemas y conflictos significativos de toda índole, que surgieron en los últimos años.  Le asignan una relevante ineficacia en ello mientras, por otra parte,  le recriminan excesivo celo, minuciosidad y tiempo en regular otras cuestiones de menor enjundia.</p>
<p>La flexibilidad y excepcionalidad otorgada en  las adhesiones -cuyo mayor exponente puede haber sido las cláusulas “opt-outs y opt-in”- dio inicio a una Europa de varias velocidades que, a pesar de sus buenas intenciones, han hecho un importante daño a la imagen.</p>
<p>G.Verhofstadt nos presenta una Europa minusvalorada y desconocida para la mayoría, resaltando los logros, especialmente, económicos y sociales que le debemos. El “NO” obtenido en algunos países respecto a los intentos de confeccionar su “Constitución” lo achaca más a su cortedad para algunos y su demasiada amplitud, para otros,  y no al hecho de que se rechace su necesidad.</p>
<p>Tomando como experiencia los “Estados Unidos de América”, el autor aboga por una nueva Europa, unos “Estados Unidos de Europa”. Un paso más hacia adelante en una Europa cuya construcción se inició -y sigue- tramo a tramo, paso a paso. Defiende una serie de tareas que considera necesarias para alcanzar este objetivo como impulsar una estrategia socio-económica común, incentivar la investigación tecnológica, un espacio europeo para la justicia, una lucha común frente a la criminalidad y la delincuencia,  la existencia de una diplomacia europea e, incluso, la creación de un ejercito propio. Obviamente, como consecuencia, todo ello requerirá una nueva estructura de financiación así como de nuevas y mejoradas instituciones. Una Europa que resulte útil, práctica, operativa y atractiva para los europeos.</p>
<p>CONCLUSIONES.- Pocos discuten que estamos ante una Europa en crisis, aunque, bien pensado, casi podemos añadir: ¿Quién no lo está en estos tiempos convulsos? . Además de las causas que se citan en el libro, lo cierto es que, salvo una gran parte de quienes por edad les ha tocado vivir tiempos mucho mas revueltos y espartanos -y por ello son mas conscientes de la importancia del tema-, las nuevas generaciones, con carácter general,  “pasan” de  la  cuestión europea, como también “pasan” los que tienen<br />
problemas cotidianos que requieren y centran su atención, y lo que es peor, tampoco hay preocupación por ello -lo mismo que en cualquier otro asunto que no se encuentre directamente en su órbita personal-  en el seno del moderno “analfabetismo”   -que no son los que no saben leer sino aquellos que no sienten inquietud por casi nada salvo por como va situado en la tabla su equipo favorito o con quién sale actualmente la vecina del piso de arriba-. </p>
<p>He de reconocer que, bien por una información malintencionada de determinada clase política al tomar decisiones, por otras razones o porque tampoco las instituciones europeas actuales se han preocupado demasiado en transmitir una visión ejemplar de sus actuaciones, dando que hablar más por lo que se hizo mal que por lo que se hizo bien,  lo cierto es que Europa dejó de encandilar,  con un claro deterioro general de su imagen. </p>
<p> No podemos olvidar que si ya existían reconocidas dificultades cuando el libro se imprimió -año 2006-, la visión actual -diez años después- no ofrece mucho espacio para la esperanza. Los pasos siguen siendo lentos. No hay hechos notorios mas allá de las incorporaciones de Bulgaria, Rumanía, Chipre o Malta y una importante mejora funcional derivada de la entrada en vigor del Tratado de Lisboa el 1 de diciembre de 2009. Por el contrario, la crisis surgida tras la época en que se escribió el libro, hizo resurgir sentimientos “populistas, inquietudes de carácter proteccionista y/o posiciones nacionalistas que poco contribuyen a la visión de una gestión más integrada, solidaria y común del futuro europeo. El “Bréxit” plateado por el Reino Unido no es más que un exponente de la fragilidad actual de esta unión. </p>
<p>Frente a un mundo globalizado en donde es patente una bi-polarización entre Occidente (EE.UU) y Oriente (China/India/Japón), nadie duda de la importancia de darle una mayor hegemonía y protagonismo a Europa.  </p>
<p>La fórmula de Guy Verhofstadt es una buena opción, pero lo mismo que si queremos instalar un adecuado sistema de calefacción en nuestro hogar, antes tenemos que revisar como está su aislamiento,  antes de poder lograr un objetivo tan ambicioso hay que vencer muchas otras dificultades. No parece fácil poner orden en lo que algunos tachan de auténtica “Torre de Babel”.  Es preciso desmontar actuales rivalidades o confrontaciones por exceso de celo en defensa de intereses nacionales. asumir poderes con fundamento democrático y transparente, orientado al servicio y bien común de los europeos. Ser cuidadosos y actuar con mesura en la administración interna de las instituciones cuidando  la imagen que se irradia.<br />
Es preciso ponerse de acuerdo en todo lo que es fundamental. Europa tiene que llegar a hablar con una sola voz,  ser eficaz y enamorar a los europeos.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por juanmei</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-45</link>
		<dc:creator><![CDATA[juanmei]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Jan 2017 11:17:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-45</guid>
		<description><![CDATA[OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA, de Guy Verhofstatd.
Manifiesto: declaración pública de principios e intenciones. 
Guy Verhofstatd nos convidad mediante esta declaración a reflexionar y a pensar sobre el futuro de Europa en unos momentos agitados por el desconcierto, la confusión y el pesimismo, etapa en la que todavía no se vislumbrada el &quot;brexit&quot; en su futuro. 
El manifiesto quiere dar respuesta a lo que acontece y a por qué acontece pero sobre todo nos marca el camino de lo que debemos de hacer.
Europa ahora se encuentra dividida políticamente y debilitada económicamente, lejos de su objetivo de marcar el rumbo de la historia como auténtica potencia mundial, motor en la ciencia, en la política y en la economía con dos claros objetivos: Paz y Bienestar.
La atarea a desarrollar será inmensa dado que tendremos que enfrentarnos a dos grandes desafíos: uno eterno, la globalización y, uno interno, el envejecimiento poblacional.
Ya Jean Monnet apuntó que los países europeos se volvieron demasiados pequeños  para competir en el mundo actual. Para las nuevas generaciones, Europa ya no es un ideal, es una realidad, realidad que se refleja en dos sentimientos: temor ante la globalización e incertidumbre que Europa pueda dar a esta situación. Los ciudadanos europeos queremos na Europa más fuerte, más eficaz en la concentración de esfuerzos para enfrentarnos a todos los retos que nos está planteando la globalización con una sola voz. 
El Tratado de Roma en 1957 crea la Comunidad Económica Europea con el objetivo principal de asegurar la libre circulación de mercancías, personas, servicios y capitales, objetivos ya alcanzados ahora. Pero Europa está llamada a ser algo más, debe de conseguir la unión de los ciudadanos en defensa de nuestros intereses y de nuestro bienestar.
El manifiesto propone una construcción europea a semejanza a como se construyeron los EE.UU. de América, nos narra y profundiza en sus formas y desarrollo como ejemplo a seguir, donde el avance y expansión de los negocios jugaron un papel tan decisivo en el crecimiento del Gobierno Federal como la propia Constitución, teniendo unos objetivos claros: asegurar la paz, la estabilidad y la prosperidad.
Para nos propone cinco tareas o competencias:
* un gobierno con claridad y poder para elaborar y conducir una estrategia única en lo social y en lo económico.
* una nueva incentivación  tecnológica.
* crear un espacio europeo de Justicia y Seguridad (en ello estamos)
*potenciar una diplomacia europea vigorosa y con una sola voz.
* Crear un ejército europeo.
Además de todo ello, debemos caminar hacia un cambio en la forma de financiación, siendo la propia Unión capaz de realízalo con plena autonomía (ecotasa) y no a través de contribuciones nacionales calculadas sobre el PIB de cada  miembro. 
Para ello debemos remontar la actual encrucijada: o nos quedamos atrofiados en una simple zona de libre comercio, o nos comprometemos todos para conseguir una nueva Europa. Necesitamos conseguir un nuevo proyecto donde no solo se reconozcan la identidad y singularidad cultural de los Estados miembros, sino que además, se disponga de instituciones capaces de liderar el proyecto con total autonomía presupuestaria.
Queremos un proyecto Europea en el que se pueda CREER.]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA, de Guy Verhofstatd.<br />
Manifiesto: declaración pública de principios e intenciones.<br />
Guy Verhofstatd nos convidad mediante esta declaración a reflexionar y a pensar sobre el futuro de Europa en unos momentos agitados por el desconcierto, la confusión y el pesimismo, etapa en la que todavía no se vislumbrada el «brexit» en su futuro.<br />
El manifiesto quiere dar respuesta a lo que acontece y a por qué acontece pero sobre todo nos marca el camino de lo que debemos de hacer.<br />
Europa ahora se encuentra dividida políticamente y debilitada económicamente, lejos de su objetivo de marcar el rumbo de la historia como auténtica potencia mundial, motor en la ciencia, en la política y en la economía con dos claros objetivos: Paz y Bienestar.<br />
La atarea a desarrollar será inmensa dado que tendremos que enfrentarnos a dos grandes desafíos: uno eterno, la globalización y, uno interno, el envejecimiento poblacional.<br />
Ya Jean Monnet apuntó que los países europeos se volvieron demasiados pequeños  para competir en el mundo actual. Para las nuevas generaciones, Europa ya no es un ideal, es una realidad, realidad que se refleja en dos sentimientos: temor ante la globalización e incertidumbre que Europa pueda dar a esta situación. Los ciudadanos europeos queremos na Europa más fuerte, más eficaz en la concentración de esfuerzos para enfrentarnos a todos los retos que nos está planteando la globalización con una sola voz.<br />
El Tratado de Roma en 1957 crea la Comunidad Económica Europea con el objetivo principal de asegurar la libre circulación de mercancías, personas, servicios y capitales, objetivos ya alcanzados ahora. Pero Europa está llamada a ser algo más, debe de conseguir la unión de los ciudadanos en defensa de nuestros intereses y de nuestro bienestar.<br />
El manifiesto propone una construcción europea a semejanza a como se construyeron los EE.UU. de América, nos narra y profundiza en sus formas y desarrollo como ejemplo a seguir, donde el avance y expansión de los negocios jugaron un papel tan decisivo en el crecimiento del Gobierno Federal como la propia Constitución, teniendo unos objetivos claros: asegurar la paz, la estabilidad y la prosperidad.<br />
Para nos propone cinco tareas o competencias:<br />
* un gobierno con claridad y poder para elaborar y conducir una estrategia única en lo social y en lo económico.<br />
* una nueva incentivación  tecnológica.<br />
* crear un espacio europeo de Justicia y Seguridad (en ello estamos)<br />
*potenciar una diplomacia europea vigorosa y con una sola voz.<br />
* Crear un ejército europeo.<br />
Además de todo ello, debemos caminar hacia un cambio en la forma de financiación, siendo la propia Unión capaz de realízalo con plena autonomía (ecotasa) y no a través de contribuciones nacionales calculadas sobre el PIB de cada  miembro.<br />
Para ello debemos remontar la actual encrucijada: o nos quedamos atrofiados en una simple zona de libre comercio, o nos comprometemos todos para conseguir una nueva Europa. Necesitamos conseguir un nuevo proyecto donde no solo se reconozcan la identidad y singularidad cultural de los Estados miembros, sino que además, se disponga de instituciones capaces de liderar el proyecto con total autonomía presupuestaria.<br />
Queremos un proyecto Europea en el que se pueda CREER.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por Nestor Rodriguez</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-44</link>
		<dc:creator><![CDATA[Nestor Rodriguez]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Jan 2017 11:12:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-44</guid>
		<description><![CDATA[Néstor Rodríguez Pallares.

OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA

Da mesma maneira que fixen no comentario do libro “O xentil monstruo de Bruxelas”, confeso que participo nesta cátedra en cumpremento dun ejercicio académico, dado que os meus coñecementos e pretensións, tanto literarios como políticos ou sociais non me fan quén de tomar esta iniciativa.

Sen embargo, a lectura dos “Estados Unidos de Europa”, reconcilioume do anterior, porque abonda no meu modesto pensamento sobre o particular.

Paréceme moi importante atender á perspectiva ou modelo literario elixido polo autor: non opta por escribir un informe, ensayo, conto ou novela, senón que claramente fai un manifesto.

Despois de leída a traballadísima introducion que o encabeza, ainda sei menos o que podo dicir; se acaso apuntar o feito de que estamos a falar de dez anos atrás, e ainda que o camiño a percorrer mantense máis ou menos invariable, forzosamente algo tiveron que cambear as cousas ó darse novidades de certo interés.

Pódese dicir que segue vixente o feito de que a UE pasa momentos de desconcerto, confusión e pesimismo pero, sin caer na autocomplacencia, o máis importante e que se mantén a paz e maila democracia en tódolos membros. O brexit do Reino Unido no debería ser causa de desánimo dado que o longo do máis de medio século de historia xa se deron outras convulsións coma o rexeite de Noruega á integración, a reclamación da “Dama de Ferro” pola contribución dos británicos, os de outros países á moeda única, etc. En canto a Turquía, nas súas particulares e dificilísimas variables, segue a prol de integrarse e, actualmente, ainda que de forma imposta pola xeografía, estalle servindo de importante cortalumes a Europa.

Nos últimos tempos, en algúns membros da UE e coa inercia da crise, son notorios os avances de grupos radicais ou pseudo-radicais de distintos extremos, baseados nun descurso demagóxico, tratando de “informarnos” de un precario estado de benestar ó que, paradóxicamente tentan vir a vivir persoas de todolos continentes. 

Por outra banda, tamén é normal que nunha Europa en crise se revolvan os alicerces de aqueles que máis contribúen cando ven que as economías máis precarias non aseguran, fiscalizan nin priorizan de xeito apropiado o seu gasto ou sistemas financieiros. Este e o outros factores han de ter moito que ver na última convulsión sufrida, o brexit do Reino Unido; quizá que un tanto chovinista, como o proba o feito de que eles mesmos dan mostra de non saber ben como resolvelo, pese ás invitacións que se lles fan. En todo caso podería implicar o abandono da súa líña política de que ninguén sexa excesivamente grande, porque non cabe dúbida que, en conxunto, a UE pasa a selo respecto a eles.

Ocórreseme que a fuxida do inglés podería ser unha oportunidade estupenda para facer máis grande o idioma español nun amplo mercado de socios preferentes iberoamericanos; o que permitiría contrarrestar e absorber a medra de estados emerxentes que, se ben é certo convulsionan a UE polos datos de competitividad, hai que confiar que a teoría dos vasos comunicantes os suavice nun plazo normal, sin chegar a colapsar debido ó dumping que algúns deles plantexan.

Como ser vivo do que estamos a falar, persoalmente non me soprenden os sinais contradictorios que pode mostrar e mostra. Seguramente que Europa xa tería unha dirección máis definida se non fora polas periódicas pero lóxicas integracións, as últimas con modelos políticos e sociais moi alonxados dos que componen o núcleo central da UE. Este modelo social pode ser coxuntural e xustificar o feito de por qué tantos cidadáns votaron non nun determinado momento.

Ainda que me gustan as cousas planificadas, tampouco parece que a Europa lle sexa imprescindible ter un punto de destino fixado, quizá en principio basta con que o destino sexa sinxelamente ir a mellor En canto a iso non parece que haxa dúbidas de que da Haia a Bruselas, pasando por tódalas estacións intermedias foron pasos adiante e algúns de moita importancia como os acordos e tratados de Schenguen ou Maastrich; xa non digamos o da unificación da moeda.

Claro que pode ter razón quen considere Europa: descoñecida e minusvalorada, e incluso quen no bo sentido a considere un monstruo polo seu tamaño; pero teño para min que por si só, a existencia do euro xa amortizaría a súa existencia.

Tampouco parece imprescindible que haxa que definir si estamos a falar dunha zona de libre comercio ou unha europa política, porque penso que é as dúas cousas na medida que o vaia pedindo o paso do tempo.

Non sei si encaixa aquí pero tendo en conta que ó longo dos séculos, a terra foi abondo para permitir a evolución humana, cómpre plantexar unha persoal inquietude  por canto a min sempre me pareceu fundamental manter un bó nivel agrícola e gandeiro, que de momento penso existe.

A experiencia dos Estados Unidos de América ha de dar pautas para a evolución que se pretenda. O federalismo non ten por qué supor unha perda de democracia, se acaso unha transferencia de algún dos seus compoñentes a un extracto distinto, o que non debe asustar. Así mesmo poden ser normales os ciclos de retroceso como o crack americano de 1929. E igual que USA se imbricou sobre dous acontecimientos bélicos, no noso continente dáse un paralelismo que motivou unha nova Europa, de feito inevitable.

Propón o autor do manifiesto cinco tarefas para a nova Europa, por canto que sobre o éxito do euro estima mellorable a gobernanza e a extratexia social e económicas; con investigación científica e tecnolóxica o modo de competir sobre a producción; consolidar a xusticia e seguridade por seren moi necesarias para a estabilidade; unificar a diplomacia para rendibilizar i evitar duplicidades; e rematar a formación dun exército propio no seo da OTAN.

Dende o amplo coñecemento que o autor debe posuir, dá pautas, inapelables dende o meu punto de vista, sobre un novo financiamento para unha nova Europa, de xeito que se acade un equilibrio e se eviten os agravios entre os contribuintes netos e os beneficiarios netos, como os chama; porque o feito solidaridario non debe supor un derrame dos recursos.

Sen considerar necesarias unhas novas institucións para unha nova Europa e citando por segunda vez ó noso Javier Solana, cuxo cargo no seu momento era coñecido como Mr. Pesc, aboga este gran europeista por simplificar entes e denominacións para facelas más claras e asimilables, pescindindo en primeiro lugar da xerga creada, á que chama euro-speak.

Non obstante o anterior, propón una estructura baseada algo así como nos círculos concéntricos: o núcleo principal constituiría os “Estados Unidos de Europa” no que desapareza o sistema paternalista ó ser susbsituido polo recoñecemento das peculiaridades de tódolos países membros; prescindindo de aqueles outros carentes de tal vocación ou que só esperan que Europa sea para eles como unha “villa de cartos” permanente, sen enfrontar solidariamente problemas coma o paro ou a criminalidade; constituiríase con eles unha “Organización de Estados Europeos”, ainda que a plena integración sen presa sería o obxectivo final, obxectivo que, a prol das novas xeneracions debería rematar nun referendum europeo en xornada común.

Pontevedra, 11 de xeneiro do 2017]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Néstor Rodríguez Pallares.</p>
<p>OS ESTADOS UNIDOS DE EUROPA</p>
<p>Da mesma maneira que fixen no comentario do libro “O xentil monstruo de Bruxelas”, confeso que participo nesta cátedra en cumpremento dun ejercicio académico, dado que os meus coñecementos e pretensións, tanto literarios como políticos ou sociais non me fan quén de tomar esta iniciativa.</p>
<p>Sen embargo, a lectura dos “Estados Unidos de Europa”, reconcilioume do anterior, porque abonda no meu modesto pensamento sobre o particular.</p>
<p>Paréceme moi importante atender á perspectiva ou modelo literario elixido polo autor: non opta por escribir un informe, ensayo, conto ou novela, senón que claramente fai un manifesto.</p>
<p>Despois de leída a traballadísima introducion que o encabeza, ainda sei menos o que podo dicir; se acaso apuntar o feito de que estamos a falar de dez anos atrás, e ainda que o camiño a percorrer mantense máis ou menos invariable, forzosamente algo tiveron que cambear as cousas ó darse novidades de certo interés.</p>
<p>Pódese dicir que segue vixente o feito de que a UE pasa momentos de desconcerto, confusión e pesimismo pero, sin caer na autocomplacencia, o máis importante e que se mantén a paz e maila democracia en tódolos membros. O brexit do Reino Unido no debería ser causa de desánimo dado que o longo do máis de medio século de historia xa se deron outras convulsións coma o rexeite de Noruega á integración, a reclamación da “Dama de Ferro” pola contribución dos británicos, os de outros países á moeda única, etc. En canto a Turquía, nas súas particulares e dificilísimas variables, segue a prol de integrarse e, actualmente, ainda que de forma imposta pola xeografía, estalle servindo de importante cortalumes a Europa.</p>
<p>Nos últimos tempos, en algúns membros da UE e coa inercia da crise, son notorios os avances de grupos radicais ou pseudo-radicais de distintos extremos, baseados nun descurso demagóxico, tratando de “informarnos” de un precario estado de benestar ó que, paradóxicamente tentan vir a vivir persoas de todolos continentes. </p>
<p>Por outra banda, tamén é normal que nunha Europa en crise se revolvan os alicerces de aqueles que máis contribúen cando ven que as economías máis precarias non aseguran, fiscalizan nin priorizan de xeito apropiado o seu gasto ou sistemas financieiros. Este e o outros factores han de ter moito que ver na última convulsión sufrida, o brexit do Reino Unido; quizá que un tanto chovinista, como o proba o feito de que eles mesmos dan mostra de non saber ben como resolvelo, pese ás invitacións que se lles fan. En todo caso podería implicar o abandono da súa líña política de que ninguén sexa excesivamente grande, porque non cabe dúbida que, en conxunto, a UE pasa a selo respecto a eles.</p>
<p>Ocórreseme que a fuxida do inglés podería ser unha oportunidade estupenda para facer máis grande o idioma español nun amplo mercado de socios preferentes iberoamericanos; o que permitiría contrarrestar e absorber a medra de estados emerxentes que, se ben é certo convulsionan a UE polos datos de competitividad, hai que confiar que a teoría dos vasos comunicantes os suavice nun plazo normal, sin chegar a colapsar debido ó dumping que algúns deles plantexan.</p>
<p>Como ser vivo do que estamos a falar, persoalmente non me soprenden os sinais contradictorios que pode mostrar e mostra. Seguramente que Europa xa tería unha dirección máis definida se non fora polas periódicas pero lóxicas integracións, as últimas con modelos políticos e sociais moi alonxados dos que componen o núcleo central da UE. Este modelo social pode ser coxuntural e xustificar o feito de por qué tantos cidadáns votaron non nun determinado momento.</p>
<p>Ainda que me gustan as cousas planificadas, tampouco parece que a Europa lle sexa imprescindible ter un punto de destino fixado, quizá en principio basta con que o destino sexa sinxelamente ir a mellor En canto a iso non parece que haxa dúbidas de que da Haia a Bruselas, pasando por tódalas estacións intermedias foron pasos adiante e algúns de moita importancia como os acordos e tratados de Schenguen ou Maastrich; xa non digamos o da unificación da moeda.</p>
<p>Claro que pode ter razón quen considere Europa: descoñecida e minusvalorada, e incluso quen no bo sentido a considere un monstruo polo seu tamaño; pero teño para min que por si só, a existencia do euro xa amortizaría a súa existencia.</p>
<p>Tampouco parece imprescindible que haxa que definir si estamos a falar dunha zona de libre comercio ou unha europa política, porque penso que é as dúas cousas na medida que o vaia pedindo o paso do tempo.</p>
<p>Non sei si encaixa aquí pero tendo en conta que ó longo dos séculos, a terra foi abondo para permitir a evolución humana, cómpre plantexar unha persoal inquietude  por canto a min sempre me pareceu fundamental manter un bó nivel agrícola e gandeiro, que de momento penso existe.</p>
<p>A experiencia dos Estados Unidos de América ha de dar pautas para a evolución que se pretenda. O federalismo non ten por qué supor unha perda de democracia, se acaso unha transferencia de algún dos seus compoñentes a un extracto distinto, o que non debe asustar. Así mesmo poden ser normales os ciclos de retroceso como o crack americano de 1929. E igual que USA se imbricou sobre dous acontecimientos bélicos, no noso continente dáse un paralelismo que motivou unha nova Europa, de feito inevitable.</p>
<p>Propón o autor do manifiesto cinco tarefas para a nova Europa, por canto que sobre o éxito do euro estima mellorable a gobernanza e a extratexia social e económicas; con investigación científica e tecnolóxica o modo de competir sobre a producción; consolidar a xusticia e seguridade por seren moi necesarias para a estabilidade; unificar a diplomacia para rendibilizar i evitar duplicidades; e rematar a formación dun exército propio no seo da OTAN.</p>
<p>Dende o amplo coñecemento que o autor debe posuir, dá pautas, inapelables dende o meu punto de vista, sobre un novo financiamento para unha nova Europa, de xeito que se acade un equilibrio e se eviten os agravios entre os contribuintes netos e os beneficiarios netos, como os chama; porque o feito solidaridario non debe supor un derrame dos recursos.</p>
<p>Sen considerar necesarias unhas novas institucións para unha nova Europa e citando por segunda vez ó noso Javier Solana, cuxo cargo no seu momento era coñecido como Mr. Pesc, aboga este gran europeista por simplificar entes e denominacións para facelas más claras e asimilables, pescindindo en primeiro lugar da xerga creada, á que chama euro-speak.</p>
<p>Non obstante o anterior, propón una estructura baseada algo así como nos círculos concéntricos: o núcleo principal constituiría os “Estados Unidos de Europa” no que desapareza o sistema paternalista ó ser susbsituido polo recoñecemento das peculiaridades de tódolos países membros; prescindindo de aqueles outros carentes de tal vocación ou que só esperan que Europa sea para eles como unha “villa de cartos” permanente, sen enfrontar solidariamente problemas coma o paro ou a criminalidade; constituiríase con eles unha “Organización de Estados Europeos”, ainda que a plena integración sen presa sería o obxectivo final, obxectivo que, a prol das novas xeneracions debería rematar nun referendum europeo en xornada común.</p>
<p>Pontevedra, 11 de xeneiro do 2017</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Comentario en E-club de lectura «Gallaecia» por Salome Freitas Juvino</title>
		<link>https://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/actividades-academicas/eclublectura/politicacomunue/#comment-43</link>
		<dc:creator><![CDATA[Salome Freitas Juvino]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 02 Jan 2017 20:50:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://modulojeanmonnet.webs.uvigo.es/?p=148#comment-43</guid>
		<description><![CDATA[Este Manifiesto se ha publicado en el año 2006, por lo tanto , antes del Tratado de Lisboa, que entró en vigor en diciembre del 2009. Algunas cosas han variado en este período de tiempo,aunque  quede mucho por recorrer.

Guy Verhofstadt es un  federalista europeo. Mantiene, como muchosotros/as, yo incluida, que es posible y necesario un Estado Federal Europeo.


Se debe concluir, cuanto antes, el proceso de integración europeo.


Podríamos relacionar el “ Manifiesto por Una Nueva Europa” con  su Manifiesto “ Por Europa “ en la que señala: “Europa tiene que liberarse para siempre de sus demonios nacionales. Europatiene que despojarse para siempre del ombliguismo de sus Estados nación. Realmente, en Europa es necesario un cambio radical, una auténtica revolución. Hay que construir una Unión Federal Europea.
Una Unión Federal que le permita ocupar cuanto antes su lugar en el mundo posnacional que se anuncia. Quienes no se dan cuenta de ello
son los jefes de Estado y de Gobierno cobardes, egoístas y miopes. Hay que abrirles los ojos. Ponerles un espejo delante, para que vean
su propia impotencia. No dejarles ni un solo día en paz. Debemos mostrarles el camino hacia la otra Europa, la Europa del futuro“.
Así,ante el nacionalismo llama a los ciudadanas/os europeas/os a exigirun pasaporte europeo. ¿Por qué no?
Losllamados “padres de la Unión Europea” son los que han puesto fin a la quimera nacionalista: Monnet,Schuman, Adenauer, Spaak, De Gasperi y Spinelli. “Honrémosles,en lugar de seguir adorando nuestro pasado nacional“,sostiene Guy Verhofstadt.


Construir la Federación Europea, “indispensable para la preservación de la paz “, era el objetivo declarado de la Declaración Schuman del 9
de mayo de 1950. La Unión Europea nació como “una nueva etapa en el proceso creador de una unión cada vez más estrecha entre los
pueblos de Europa “ en el Tratado de Maastricht. Por ello, el proceso de construcción de la UE es un proceso constituyente abierto cuya meta es construir una federación europea de estados y ciudadanos, primera democracia supranacional en la era de la globalización. Unión con una triple dimensión. Monetaria, económica y política.

En lo político, la actual UE es una unión de estados europeos que por primera vez en la historia comparten los fundamentos de su
legitimidad: principios, valores y objetivos basados en el estado social de derecho, la democracia parlamentaria y el respeto de los
derechos humanos, la economía social de mercado, la cohesión y un modelo social.

La introducción de la ciudadanía europea y la moneda única en el Tratado de Maastricht supuso fundar la Unión Europea como una
comunidad política con personalidad jurídica, ampliada desde el Tratado de Lisboa con la inclusión de una Carta de Derechos
Fundamentales con carácter vinculante.

La creación de la unión monetaria no se acompañó con un proceso paralelo de integración del poder económico, presupuestario y
fiscal, que los estados miembros conservaron como competencias nacionales en la lógica westfaliana. 

 Entiendo que en  la agenda para la unión política deberían ser prioritarias las siguientes cuestiones:

• Consolidar un sistema bicameral legislativo formado por el Parlamento Europeo,como representación de los ciudadanos, y el Consejo Europeo, como representación de los estados.

• Reconocer a la Comisión Europea como un verdadero gobierno europeo con su presidente elegido en investidura parlamentaria a partir de
candidaturas presentadas por los partidos políticos europeos, con claras competencias en materia de política económica.

• Daral Tribunal de Justicia funciones de tribunal constitucional.

• Articular el principio de subsidiariedad con la responsabilidad compartida entre el Parlamento Europeo y los parlamentos nacionales

A pesar de los logros alcanzados, a Europa le queda un largo camino para llegar a ser una federación e estados. Pero la situación que
vivimos actualmente es tan incomprensible como lo sería en Estados Unidos si las decisiones macroeconómicas, fiscales o bancarias del
país las tomara el gobernador de Nueva York o el de Virginia, debido a su peso económico, en lugar de hacerlo el presidente de Estados
Unidos, el Congreso y el Senado.

Si queremos pensar en Europa como una verdadera unidad política, necesitaremos un presidente y un gobierno europeos, elegidos por
todos los ciudadanos, con capacidad de decisión sobre las competencias comunitarias. El Consejo Europeo, donde están representados los gobiernos nacionales de los estados miembros –es el que, a día de hoy, sigue teniendo más peso en la toma de decisiones–, debe quedar relegado a desempeñar un papel secundario, de coordinador entre los estados miembros y las instituciones europeas. De este modo se produciría una relación democrática y directa entre los ciudadanos, el presidente, el gobierno y el Parlamento Europeo, sin necesidad de pasar por los gobiernos nacionales y sus ministros como intermediarios.

No me cabe duda de que antes o después tendrán que abordar este debate sin ambigüedades y medias tintas. El riesgo que se corre,  si no
emprenden estas reformas institucionales, es muy alto, y pasa por un rechazo masivo de la Unión por parte de sus ciudadanos.  El objetivo
debe ser innegociable: unir a todos los europeos en unos EstadosUnidos de Europa.

 Es un manifiesto de grandes ideas.]]></description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Este Manifiesto se ha publicado en el año 2006, por lo tanto , antes del Tratado de Lisboa, que entró en vigor en diciembre del 2009. Algunas cosas han variado en este período de tiempo,aunque  quede mucho por recorrer.</p>
<p>Guy Verhofstadt es un  federalista europeo. Mantiene, como muchosotros/as, yo incluida, que es posible y necesario un Estado Federal Europeo.</p>
<p>Se debe concluir, cuanto antes, el proceso de integración europeo.</p>
<p>Podríamos relacionar el “ Manifiesto por Una Nueva Europa” con  su Manifiesto “ Por Europa “ en la que señala: “Europa tiene que liberarse para siempre de sus demonios nacionales. Europatiene que despojarse para siempre del ombliguismo de sus Estados nación. Realmente, en Europa es necesario un cambio radical, una auténtica revolución. Hay que construir una Unión Federal Europea.<br />
Una Unión Federal que le permita ocupar cuanto antes su lugar en el mundo posnacional que se anuncia. Quienes no se dan cuenta de ello<br />
son los jefes de Estado y de Gobierno cobardes, egoístas y miopes. Hay que abrirles los ojos. Ponerles un espejo delante, para que vean<br />
su propia impotencia. No dejarles ni un solo día en paz. Debemos mostrarles el camino hacia la otra Europa, la Europa del futuro“.<br />
Así,ante el nacionalismo llama a los ciudadanas/os europeas/os a exigirun pasaporte europeo. ¿Por qué no?<br />
Losllamados “padres de la Unión Europea” son los que han puesto fin a la quimera nacionalista: Monnet,Schuman, Adenauer, Spaak, De Gasperi y Spinelli. “Honrémosles,en lugar de seguir adorando nuestro pasado nacional“,sostiene Guy Verhofstadt.</p>
<p>Construir la Federación Europea, “indispensable para la preservación de la paz “, era el objetivo declarado de la Declaración Schuman del 9<br />
de mayo de 1950. La Unión Europea nació como “una nueva etapa en el proceso creador de una unión cada vez más estrecha entre los<br />
pueblos de Europa “ en el Tratado de Maastricht. Por ello, el proceso de construcción de la UE es un proceso constituyente abierto cuya meta es construir una federación europea de estados y ciudadanos, primera democracia supranacional en la era de la globalización. Unión con una triple dimensión. Monetaria, económica y política.</p>
<p>En lo político, la actual UE es una unión de estados europeos que por primera vez en la historia comparten los fundamentos de su<br />
legitimidad: principios, valores y objetivos basados en el estado social de derecho, la democracia parlamentaria y el respeto de los<br />
derechos humanos, la economía social de mercado, la cohesión y un modelo social.</p>
<p>La introducción de la ciudadanía europea y la moneda única en el Tratado de Maastricht supuso fundar la Unión Europea como una<br />
comunidad política con personalidad jurídica, ampliada desde el Tratado de Lisboa con la inclusión de una Carta de Derechos<br />
Fundamentales con carácter vinculante.</p>
<p>La creación de la unión monetaria no se acompañó con un proceso paralelo de integración del poder económico, presupuestario y<br />
fiscal, que los estados miembros conservaron como competencias nacionales en la lógica westfaliana. </p>
<p> Entiendo que en  la agenda para la unión política deberían ser prioritarias las siguientes cuestiones:</p>
<p>• Consolidar un sistema bicameral legislativo formado por el Parlamento Europeo,como representación de los ciudadanos, y el Consejo Europeo, como representación de los estados.</p>
<p>• Reconocer a la Comisión Europea como un verdadero gobierno europeo con su presidente elegido en investidura parlamentaria a partir de<br />
candidaturas presentadas por los partidos políticos europeos, con claras competencias en materia de política económica.</p>
<p>• Daral Tribunal de Justicia funciones de tribunal constitucional.</p>
<p>• Articular el principio de subsidiariedad con la responsabilidad compartida entre el Parlamento Europeo y los parlamentos nacionales</p>
<p>A pesar de los logros alcanzados, a Europa le queda un largo camino para llegar a ser una federación e estados. Pero la situación que<br />
vivimos actualmente es tan incomprensible como lo sería en Estados Unidos si las decisiones macroeconómicas, fiscales o bancarias del<br />
país las tomara el gobernador de Nueva York o el de Virginia, debido a su peso económico, en lugar de hacerlo el presidente de Estados<br />
Unidos, el Congreso y el Senado.</p>
<p>Si queremos pensar en Europa como una verdadera unidad política, necesitaremos un presidente y un gobierno europeos, elegidos por<br />
todos los ciudadanos, con capacidad de decisión sobre las competencias comunitarias. El Consejo Europeo, donde están representados los gobiernos nacionales de los estados miembros –es el que, a día de hoy, sigue teniendo más peso en la toma de decisiones–, debe quedar relegado a desempeñar un papel secundario, de coordinador entre los estados miembros y las instituciones europeas. De este modo se produciría una relación democrática y directa entre los ciudadanos, el presidente, el gobierno y el Parlamento Europeo, sin necesidad de pasar por los gobiernos nacionales y sus ministros como intermediarios.</p>
<p>No me cabe duda de que antes o después tendrán que abordar este debate sin ambigüedades y medias tintas. El riesgo que se corre,  si no<br />
emprenden estas reformas institucionales, es muy alto, y pasa por un rechazo masivo de la Unión por parte de sus ciudadanos.  El objetivo<br />
debe ser innegociable: unir a todos los europeos en unos EstadosUnidos de Europa.</p>
<p> Es un manifiesto de grandes ideas.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>
